.. .. .. die iets vertellen.


De schouderbanden van mijn rugzak snijden in mijn vlees, dan heb ik m'n handen weer tussen de riemen en mijn schouders, dan weer onder mijn rugzak, veel helpt het niet. We lopen zo al uren; volgens de kaart moeten we nog zo'n 4 kilometer, een klein uurtje houd ik me voor, in werkelijkheid wel beter wetend, in dit tempo en dit terrein al gauw het dubbele.
Af en toe stoppen we en eten we wat weegbree of zuring, wat in voldoende mate langs het pad groeit. Lekker is anders, maar dorst en hongergevoel verdwijnen even.

Waarom doe ik dit vraag ik me telkens af: honger, vermoeidheid, tekort aan slaap, pijn, er zijn genoeg redenen om het niet te doen....... het onbekende, het avontuur zal het wel zijn. Er is nu een gedachte die alles overheerst: liggen en slapen!


 


Het water is koud. Erg koud zelfs. Ik ben verkleumd tot op m'n bot, gelukkig ben ik nog niet omgeslagen. Af en toe hoor ik de instrukteurs me wat toeschreeuwen "daar na die rots met je linker peddel remmen" ik ben maar met een ding bezig, hoe sla ik niet om. De rivier stroomt erg snel, rotsen schieten langs me heen, af en toe tref ik er een frontaal, het is een wonder dat de kayak het niet begeeft.

M'n schouders, m'n handen en m'n rug doen pijn, maar ik heb geen tijd om daar bij stil te staan, soms reageert de kajak zoals ik het wil maar de meestal niet. Het tekort aan slaap en het weinige eten doen zich nu gelden. Ik voel me uitgeput raken. Het gemak waarmee de instrukteur zich door het water begeeft irriteert me, telkens maar weer kijken en zoeken voor me in het water, moet ik over dat vlakke water varen of juist daar waar die golfjes zijn, moet ik links langs die rots of toch maar rechts....?
Zelfs geestelijk raak ik uitgeput...


 


Om 7.15 uur vertrekken we weer bij hem vandaan. De rugzakken en slaapzakken liggen keurig in de kofferbak. Onderweg veel gepraat en voorstellingen gemaakt hoe het zal zijn. Na een voorspoedige reis arriveren we om 11.00 uur op de afgesproken camping in de buurt van La Roche. Een werkelijk schitterende omgeving. Een groep die eerder is gearriveerd is reeds aan het oefenen in het abseilen. Abseilen is het aan een touw naar beneden komen langs een rotswand. Lijkt erg gevaarlijk maar dat is het niet. Wel beangstigend!
Na kennis te hebben gemaakt met de trainers Gerrit en Wim Bouw en jan Foppen vertrekt de hele groep, gesplitst in 5 groepen van 4 personen in de 1-tonner naar het droppingspunt. Een korte instruktie inzake kaart en kompas gaan aan het vertrek vooraf. De benodigde kaarten worden verstrekt en iedere groep ontvangt survival kit voor noodsituaties. Wat belgisch geld, druivesuiker, vishaakjes en lucifers blijken de inhoud.
Om 14.00 uur arriveren we op het punt van vertrek. Gelukkig zitten wij in de 1ste groep dus kunnen we gelijk van start. Henk-wim een Fries en Andre een jongen uit Hoevelaken complementeren onze groep. De laatste instrukties volgen, de rugzakken gaan op en we vertrekken.
14.30 uur : Een half uur onderweg en we genieten werkelijk van de omgeving. We zitten nog steeds goed op de route zowel volgens kaart en kompas. Wie zei dat zo'n tocht zwaar is? Prachtig!
15.30 uur: De eerste twijfels komen..... Zitten we nog wel goed ? Is dat wel de juiste rivier? Zit mijn rugzak nog goed? We orienteren ons nog maar een keer en besluiten om een doorsteek te maken naar de grote weg die links van ons moet liggen.
16.30 uur : Een uur lang lopen ploeteren door moerassige grond en nog het 1ste checkpoint niet gevonden. Hoe kan dat nou ? De veldvles word aangesproken. lekker! Effe kletsen en dan maar weer verder. Heb ik de juiste schoenen wel aan? Toch maar doorgaan. De rugzak wordt steeds zwaarder en de bergen steeds hoger! De stemming blijft goed en de onderlinge verhoudingen vaak beter. Valt toch tegen. Waar zitten we nou eigenlijk?
17.30 uur: Het eerste checkpoint gevonden! Gelukkig. Nieuwe moed. Enthousiast op weg naar de tweede controlepost. We kunnen een heel stuk afsnijden maar dan moeten we door ruig terrein. We kijken elkaar eens aan en besluiten dat te doen.
Foutje! In haast onbegaanbaar terrein worstelen we kilometers verder. Hartslag van boven de 130! Heuvels met een stijgingspercentage van 20% zijn meer regelmaat dan uitzondering. De gezichten worden grimmiger. De stemming daalt maar de samenhorigheid groeit. Onderweg eten we bramen, zuring en wilde frambozen.
Het is 18.30 uur: Het tweede checkpoint is een feit en redelijk uitgeblust beginnen we aan het laatste deel van de 1e etappe. Blijkt dat nog 6 a 7 kilometer te zijn! De voeten beginnen zeer te doen. Het landschap interesseert ons niks meer! De laatste loodjes wegen inderdaad zwaar. Zeer zwaar! Chiel loopt nog stevig door maar ook hij zit er doorheen. Henk-wim en Andre lopen nog stug door maar de lichamelijke ongemakken steken de kop op. Rugpijn, pijn in de schouders en pijn in de voeten scoren het hoogst! "He, daar loop Jan Foppen". Ja jullie zijn er bijna, nog zo'n 500 meter !!. Blijkt achteraf 2 km te zijn, maar het stimuleerde wel.


 

LUCHT...

...voortdurend was er lucht.
's-Morgens voor het vertrek heldere lucht die goed weer aankondigde.
Op de heenreis de smerige lucht rondom Luik.
Daarna de zuivere lucht van de Ardennen.
Bij aankomst de lucht van koffie, fris en bier.
Toen weer een juridisch luchtje naast me in bed.
's-Morgens op dag 1 lucht van 9 mensen in een te klein hokje.
Daarna gelukkig de lucht van een frisse douche.
Gevolgd door de lucht van verse koffie en broodjes.
Bij het eerste programma onderdeel die dag 2 touwen in de lucht.
En gedurende het abseilen leek het wel alsof de lucht
overal was, dus rustig naar achteren schuiven zonder vrees
voor een vrije val.
Het laatste programma onderdeel van dag 1 bestond weer
uit een korte vlucht langs een touw in de lucht.
En 's-Avonds nadat de etenslucht was opgetrokken de lucht
van vuur, bier, wijn, zware shag en sterke verhalen.
Op de laatste dag was er in eerste instantie de perslucht
Toen weer de lucht van paardenvijgen en aangebrand zitvlees.
Het parasailen werd afgebroken vanwege een betrekkende lucht.
Daarna nog even de lucht van vette friet.
En toen deze lucht na een leuk weekend was verdwenen en de
terugreis was aanvaard,
bleef ik zitten met die ene vraag:
"Waar was de lucht toen ik hem het hardst nodig had, al
stoempend en zwoegend op mijn moutainbike"???